“Ik ben Bianca Breukink, algemeen directeur van Stichting Cultuurproever, getrouwd met Bart Breukink en moeder van twee kinderen. Daarnaast ben ik eigenaar van Proef het Verre Oosten waarbij we de smaken en keukens van het Verre Oosten bekender en toegankelijker maken door bijvoorbeeld verschillende Aziatische kookworkshops te bieden.
Ik ben geboren in Indonesië en opgegroeid met een Indonesische moeder en een Nederlandse vader. Al van jongs af aan leefde ik tussen twee culturen, twee manieren van kijken, vieren, koken en samenleven. Die achtergrond heeft mij geleerd hoe verrijkend verschillen kunnen zijn, maar ook hoe lastig cultuurverschillen soms voelen en hoe belangrijk het is om elkaar écht te ontmoeten om elkaar te begrijpen.”
“Het is moeilijk om voorbij je eigen aannames en vanzelfsprekendheden te kijken.”
Een persoonlijke ervaring die mij is bijgebleven, speelde zich af in Indonesië tijdens mijn werk voor Stichting Weeshuis Atjeh. Deze stichting werd destijds opgericht na de tsunami, waarbij wij een weeshuis bouwden in Atjeh. Ik had een gesprek gepland met een bestuurslid van een lokale stichting. We hadden 45 minuten geleden afgesproken en vanuit mijn westerse referentiekader sprak ik hem daarop aan. Zijn reactie verraste mij: hij wees naar buiten en zei iets in de trant van “ja, kijk, die boom daar is groen.”
In eerste instantie begreep ik het niet. Later besefte ik dat dit geen ontwijkend antwoord was, maar een culturele les. In de Indonesische cultuur werkt directe confrontatie vaak niet zoals wij die kennen. De groep is belangrijker dan het individu, en relaties gaan boven strakke afspraken. Als familie hulp nodig heeft, er onverwacht bezoek komt of buren een beroep doen op elkaar, dan laat men andere zaken los, ook werkafspraken.
Die ervaring heeft na wat irritatie, mijn blik blijvend verruimd. Het leerde mij om met meer geduld, zachtheid en openheid te kijken naar de ander en naar wat er onder de oppervlakte speelt. Dat neem ik tot op de dag van vandaag mee, zowel in mijn persoonlijke leven als in mijn werk voor Stichting Cultuurproever.”
Wat mij motiveert om juist voor Stichting Cultuurproever te werken
“In mijn werk met Proef het Verre Oosten zag ik keer op keer wat er gebeurt wanneer mensen samen koken en eten. Onbekenden veranderen in gezellige gesprekspartners. Verhalen komen vanzelf op tafel en verschillen maken plaats voor herkenning. Juist in een tijd waarin de samenleving soms harder en meer verdeeld aanvoelt, raakte mij die eenvoud van verbinding. Want samenleven begint bij samen zijn.
Vanuit die overtuiging ontstond Stichting Cultuurproever. Wat begon als een persoonlijk idee, groeide al snel uit tot een stichting dankzij de energie van betrokken mensen, bestuursleden, ambassadeurs, vrijwilligers en lokale partners. Samen bouwen we aan laagdrempelige culinaire en culturele activiteiten waarin ontmoeting centraal staat: kookworkshops met een verhaal, stadstours, culturele belevingen en in de toekomst grotere evenementen die mensen samenbrengen.
De Achterhoek speelt daarin een belangrijke rol. Het is een regio die nuchter, warm en gastvrij is, maar soms ook voorzichtig richting het onbekende. Precies daar ligt onze kracht: kleinschalig, persoonlijk en altijd met eten als natuurlijke brug. Ik ben trots op de eerste stappen die we zetten, zoals de pilot met Eritrese oudkomers en ontmoetingen met Syrische gezinnen, waarin smaken, verhalen en wederzijds enthousiasme samenkomen.
Wat mij motiveert om me met hart en ziel in te zetten voor Cultuurproever, is de overtuiging dat verbinding niet groots of ingewikkeld hoeft te zijn. Het begint met één ontmoeting, één gerecht, één gesprek. Met mijn ervaring, netwerk en liefde voor cultuur en koken wil ik blijven bouwen aan een stichting die inspireert, prikkelt en uitnodigt. En waar het eten niet alleen voedt, maar ook nieuwsgierigheid en begrip laat groeien.”